دكتر شفيعى يكى از پر مايهترين و آگاهترين شاعران معاصر است. وى با آگاهى فراوان از گذشته فرهنگى ايران، از فرهنگ اسلامى و عرب نيز بهره بسيار دارد. شعر او جلوهگاه اجتماع و طبيعت است زبان شعر او فصيح و دقيق و روشن است. شعر او محصول خالص طبع و طبيعت است. در شعرش اثرى از مغلقگويى و يا پرگويى ديده نمىشود، زبانش نرم و پر توان، و اشعارش غالبا رنگ اجتماعى دارد. او در ابداع تركيبهاى زيبا و نو از خود خلاّقيت فراوان نشان مىدهد.
شفيعى شاعرى را با غزل آغاز كرد و ابتدا اشعارش در وزنها و قالبهاى قديم بود امّا خيلى زود قالب و بيان شعر سنتى را رها كرد و به سوى شكل و زبان شعر نيمايى روى آورد و به شعر اجتماعى و حماسى جديد پرداخت. در اشعار او عشق به طبيعت و همه مظاهر آن جلوهگر است. اصولاً براى او، طبيعت حالت تمثيلى دارد. آن را با انسان در مىآميزد، از زبان طبيعت، ستايش انسان و نداى مهر را مىشنود، و سپس انسان را به صفا و صميميت و صفات خوب انسانى مىخواند.
دكتر شفيعى از سال ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۷ در بنياد فرهنگ ايران و كتابخانه مجلس سنا و از سال ۱۳۴۸ به طور تمام وقت استادى دانشكده ادبيات دانشگاه تهران را بر عهده داشته است. مدتى نيز به دعوت دانشگاههاى بينالمللى (انگليس و امريكا) به عنوان استاد به تدريس و تحقيق اشتغال داشته است.
ايشان علاوه بر تدريس در دانشگاه و سرودن شعر و نوشتن نقد ادبى و احوال و آثار شاعران، مقالات و كتابهاى بسيارى نوشته و در زمينه تحقيق و ترجمه، كتابهاى متعددى انتشار داده است.
از مهمترين مجموعههاى شعرى او مىتوان به: «زمزمهها»، «شبخوانى»، «از زبان برگ»، «در كوچه باغهاى نشابور»، «از بودن و سرودن»، «مثل درخت در شب باران»، «بوى جوى موليان» و «هزاره دوم آهوى كوهى»، اشاره كرد. «صور خيال در شعر فارسى»، «موسيقى شعر» و «تصحيح اسرارالتوحيد» نمونههايى از آثار پژوهشى اوست.
* بر گرفته از دانشنامه شاعران عاشورایی، مرضیه محمدزاده، ناشر سازمان چاپ و انتشارات، ۱۳۸۳ تهران
ساعت ۱۱:۵۳
